ΞΕΝΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ

Η υστερία με τα «Λευκά Όσκαρ»

Πανικός κτύπησε στην προοδευτική πτέρυγα της μαύρης κοινότητας με την αναγγελία των υποψηφίων των φετινών Όσκαρ. «Μα είναι όλοι λευκοί» φώναξαν με μια φωνή. Και έφριξαν περισσότερο, ότι αυτό συνέβη και πέρυσι. Άρχισαν όλοι να μιλούν περί ρατσιστικού Χόλυγουντ. Μάλιστα άρχισαν να μιλούν για πόσες λίγες φορές κέρδισαν οι μαύροι τα Όσκαρ, ενώ έβαλαν στο παιχνίδι και τους Λατίνους εν είδη συμμαχίας.

Τέλος είδαμε τον παρουσιαστή των Όσκαρ, κωμικό Κρις Ροκ να τα αποκαλεί Όσκαρς «βραβεία επιλογής υπεροχής των λευκών». Για μισή στιγμή όμως «χόμις» («δικοί μου» σε συζητήσεις ανάμεσα σε μαύρους).

Κατ’ αρχήν να πιάσουμε το θέμα από την αρχή, ήτοι από το «Όσα Παίρνει ο Άνεμος» όταν η Χάτι Μακ Ντάνιελ κέρδισε το Όσκαρ Β’ Γυναικείου Ρόλου για τον ρόλο της μαύρης υπηρέτριας της Σκάρλετ Ο’ Χάρα. Από τότε άρχισε να αλλάζει η θέση των μαύρων στο Χόλυγουντ, ενώ άρχισαν να γίνονται «αντιρατσιστικές» ταινίες, όπως το «Σκιές και Σιωπή» (Το Κill A Mockingbird) με τον Γκρέγκορυ Πεκ. Το 1963, ο Σίντνεϋ Πουατιέ, ο μεγαλύτερος μαύρος ηθοποιός του Χόλυγουντ και Σερ της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, κέρδισε το πρώτο Όσκαρ Καλύτερου Πρώτου Ανδρικού Ρόλου για τον ρόλο του στο χριστιανικής υφής «Κάτω από το Βλέμμα του Θεού» (Lilies of the Field). Όταν το πήρε φοβόταν ότι το πήρε για να σωπάσουν φωνές διαμαρτυρίας. Όλοι όμως στην Ακαδημία του έλεγαν ότι το άξιζε, γι’ αυτό και το πήρε.

Προσωπική μας άποψη; Το άξιζε δαγκωτό. Αυτό άνοιξε τις πόρτες σε μαύρους σε όλες τις κατηγορίες, από Όσκαρ Α’ ρόλου, όπως ο Ντένζελ Ουάσινγκτον και η Χάλι Μπέρι, μέχρι υποψηφιότητες για Όσκαρ Κουστουμιού. Και πολλές φορές ακόμα και εμείς σκεφτόμαστε: Μπορούμε να φανταστούμε την Βίβιαν Λη να μεγαλουργεί χωρίς την Μακ Ντάνιελς να την στηρίζει (αυτή είναι η μετάφραση του «supporting role»); Μπορούμε να φανταστούμε το «Million Dollar Baby» του Κλίντ Ήστγουντ χωρίς τον Μόργκαν Φρήμαν; Ή κάποιον άλλον να παίζει τον Ραίη Τσαρλς αντί του Τζέημς Φοξ; Και απαντάμε όχι. Αυτό σημαίνει ότι άξιζαν και την υποψηφιότητα και το Όσκαρ.

Και ξαφνικά το Χόλυγουντ, αυτό που τους έδωσε ευκαιρίες και άλλαξε την άποψη του κόσμου για αυτούς, γίνεται «ρατσιστικό». Σοβαρά; Πιστεύουν κάποιοι ότι είσαι υποψήφιος ή νικητής των Όσκαρ αν δεν το αξίζεις; Τα Όσκαρ δεν δίνονται από κριτικούς ή μόνο από αυτούς. Βασικά όταν παίρνεις ένα Όσκαρ είναι γιατί παίρνεις την θετική ψήφο 6.200 συναδέλφων σου. Λένε π.χ. είναι ότι μόνο μια φορά κέρδισε το Όσκαρ μαύρη ηθοποιός. Ωραία. Να πάρουμε ένα παράδειγμα; Πολύ καλή η Άντζελα Μπάσετ ως Τίνα Τέρνερ, αλλά την ίδια χρονιά η Χόλυ Χάντερ έπαιζε στο «Πιάνο». Δείτε και τις δύο και θα καταλάβετε γιατί το πήρε η Χάντερ.

Όπως δήλωσε και η Σάρλοτ Ράμπλινγκ, διάσημη για τον «Θυρωρό της Νύχτας» και υποψήφια φέτος για τα «45 Χρόνια»: «Κανείς δεν είναι σίγουρος, αλλά προφανώς οι μαύροι ηθοποιοί δεν άξιζαν με το παίξιμο τους να μπούνε στην λίστα των υποψηφίων. Γιατί να δώσουμε – ντε και καλά – πολυποικιλία στα Όσκαρ; Όλοι είναι λίγο-πολύ αποδεκτοί σήμερα. Η πολυποικιλία (diversity) στα Όσκαρ θα είναι ρατσισμός ενάντια στους λευκούς ηθοποιούς».

Εκείνο που ζητάνε είναι σχεδόν να υπάρχει Όσκαρ Μαύρου Ηθοποιού. Και αυτό παρόλο που ηγέτες όπως ο Μπούκερ Τι Ουάσινγκτον πίστευαν μόνο στην αξία και την υπευθυνότητα του μαύρου για να κερδίσει στην ζωή. Ενώ μαύροι δεξιοί από τον Τζέημς Μπράουν στον Κόλιν Πάουελ εναντιωνόταν σε θετικές προκρίσεις και κρατιστική επέμβαση υπέρ των μαύρων. Απλώς το όλο παιχνίδι παίζεται προεκλογικά από την Ομπαμική πτέρυγα του Χόλυγουντ για να ξαναβγεί. Να ένας ακόμα λόγος για να βγει ο Ντόναλντ Τραμπ.