ΞΕΝΗ ΜΟΥΣΙΚΗ

Η ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΗ ΡΟΚ ΚΑΙ ΚΑΝΤΡΥ ΓΙΑ ΤΗΝ 11Η ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ

Κλείνουν σήμερα 11 Σεπτεμβρίου 2016, δεκαπέντε χρόνια από την επίθεση στους Δίδυμους Πύργους και το Πεντάγωνο που είχε ως αποτέλεσμα 3.000 νεκρούς. Πολλά λέχθηκαν για την ημέρα που άλλαξε την ροή του σύγχρονου κόσμου. Από το ότι ήταν στημένο μέχρι το ότι δεν υπήρξε επίθεση στο Πεντάγωνο. Όμως για τον μέσο Αμερικανό , η 11η Σεπτεμβρίου ήταν μια εθνική τραγωδία, όσο  και η επίθεση των Ιαπώνων το Πέρλ Χάρμπορ η η δολοφονία του Τζων Κέννεντυ το 1963. Πως αντέδρασαν οι Αμερικάνοι μουσικοί στην εθνική τραγωδία και τι έχουν να μας πουν στην Ελλάδα του «Πρώτη φορά Αριστερά»; 

Μπρους Σπρίνγκστην και Νηλ Γιανγκ

Ίσως το πιο διάσημο όνομα που τραγούδησε για τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου ήταν το «αφεντικό» του ροκ, ο Μπρους Σπρίνγκστην. Όπως δήλωσε σε δημοσιογράφο του «Ρόλινγκ Στόουν» πήρε την έμπνευση όταν λίγες μέρες μετά την επίθεση, ένας άγνωστος τον πλησίασε με το αυτοκίνητο του και του φώναξε «Τώρα σας χρειαζόμαστε!»

rising_art1

Έτσι τον Ιούλιο του 2002 θα κυκλοφορούσε το άλμπουμ «The Rising», όπου όλα τα τραγούδια εξέφραζαν τον στοχασμό του πάνω στα γεγονότα. Από αυτά, το ομώνυμο τραγούδι κυκλοφόρησε σε single (μικρός δίσκος) και κέρδισε το Grammy καλύτερου τραγουδιού. Εδώ το «αφεντικό» καταγράφει την απελπιστική κατάσταση που βιώνει ένας ηρωικός πυροσβέστης στην προσπάθεια να βγάλει κόσμο από τα ερείπια των Δίδυμων Πύργων:

«Δεν μπορώ να δω τίποτα μπροστά μου
Δεν μπορώ να δω τίποτα που να έρχεται από πίσω μου
Προχωρώ μόνος μου μέσα από αυτό το σκοτάδι
Δεν μπορώ να νοιώσω τίποτα άλλο από την αλυσίδα που με δένει
Έχω χάσει λογαριασμό πόσο μακριά έχω προχωρήσει
Πόσο μακριά έχω πάει, πόσο ψηλά έχω ανέβει
Στην πλάτη μου μια πέτρα 30 κιλών
Στον ώμο μου μισό μίλι σχοινί».

Στο «Letʼs Roll» ο Νηλ Γιανγκ εμπνέεται από τους ηρωικούς επιβάτες της τρίτης πτήσης της United 93:

«Πρέπει να στραφείς προς το κακό
Όταν σε κυνηγά
Πρέπει να το αντιμετωπίσεις
Και όταν πάει να κρυφθεί
Πρέπει να το κυνηγήσεις».

Ενώ στο τέλος φωνάζει:

«Ας μην αφήσουμε τα παιδιά μας
Να μεγαλώσουν στην νιότη τους γεμάτοι φόβο».

Τόσο ο Σπρίνγκστην, όσο και ο Γιανγκ, ανήκουν στους Δημοκρατικούς. Όμως παραμένουν πρώτα από όλα Αμερικανοί πατριώτες και δεν διστάζουν να υιοθετήσουν  δεξιές απόψεις σε μια εθνική τραγωδία. Mπορείτε να φανταστείτε αντίστοιχα τον Γιάννη Αγγελάκα και τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου να τραγουδούν για τα Ίμια; 

«Θα μετανιώσετε που τα βάλατε με τις ΗΠΑ»

Όμως εκείνη η μουσική που ταυτίσθηκε με την οργή των Αμερικανών είναι η παραδοσιακή και πατριωτική country (κάντρυ). Από την εποχή του εποχή της Κορέας και του Βιετνάμ, οι μουσικοί της country υπεστήριζαν πατριωτικούς πολέμους, όταν κανένας άλλος δεν το έκανε. Έτσι ήταν το πιο φυσιολογικό για μια μουσική που εκφράζει τις παραδοσιακές αξίες του «Πατρίς – Θρησκεία – Οικογένεια» να εκφράσει τον αμερικάνικο λαό σε μια δύσκολη εθνική στιγμή.

alan-jackson-11th-of-serptember

Ένα από τα πρώτα και τα πιο διάσημα τραγούδια για την 11η Σεπτεμβρίου ήταν το «Where Were You When The World Stopped Turning?» του νεοπαραδοσιάρχη ( όρος που σημαίνει επιστροφή στις ρίζες της αυθεντικής κάντρυ) Άλαν Τζάκσον, το οποίο ήταν σε μορφή ερωτήσεων:

«Που ήσουνα όταν ο κόσμος σταμάτησε να γυρίζει
εκείνο το πρωινό του Σεπτέμβρη;
Στάθηκες σοκαρισμένος όταν είδες εκείνο τον μαύρο καπνό να ανεβαίνει ψηλά στον ουρανό;

Φώναξες θυμωμένος, φοβούμενος για τον γείτονα σου;
Ή έκατσες και έκλαψες;


Έκλαψες για τα παιδιά που έχασαν τους αγαπημένους τους
Και προσευχήθηκες για αυτούς που δεν ήξερες;
Χάρηκες για αυτούς που βγήκαν μέσα από τα ερείπια
Και έκλαψες για αυτούς που έμειναν εκεί κάτω;
Ξέσπασες γεμάτος περηφάνια για την αμερικάνικη σημαία
Και για τους ήρωες που πέθαναν κάνοντας αυτό που συνήθως κάνουν;
Κοίταξες ψηλά στον ουρανό για κανένα είδος απάντησης;
Και κοίταξες τον εαυτό σου και αυτό που πραγματικά μετρά;


Είμαι ένας τραγουδιστής απλών τραγουδιών
Δεν είμαι αληθινός πολιτικός
Παρακολουθώ το CNN και δεν είμαι σίγουρος
ότι μπορώ να σου πω την διαφορά του Ιράκ από το Ιράν
Μα ξέρω τον Ιησού και μιλώ στον Θεό
Και θυμάμαι αυτό από όταν ήμουν νέος
Πίστη, ελπίδα και αγάπη είναι μερικά καλά πράγματα που μας έδωσε
Και η αγάπη είναι το μεγαλύτερο».

Το «Where Were You When The World Stopped Turning?» κυκλοφόρησε στις 26 Νοεμβρίου 2001 και ανέβηκε μέχρι την κορυφή του καταλόγου επιτυχιών της country, αλλά και στο Νο 26 των pop charts.

Αν ο Άλαν Τζάκσον ακουγόταν ταπεινός και  μετριοπαθής, ο τραγουδιστής του country rock Τόμπυ Κηθ ήταν ο «οργισμένος Αμερικανός», που απόζητούσε εκδίκηση . Ίσως το πιο διάσημο από τα τραγούδια της 11ης Σεπτεμβρίου ήταν το «Courtesy of the Red, White & Blue (The Angry American)» που και αυτό πήγε στο Νο 1 των country charts:

tobyheading

«Οι Αμερικανίδες και οι Αμερικανοί
Πάντα θα σηκωνόμαστε και θα χαιρετάμε
Πάντα θα αναγνωρίζουμε
Όταν θα βλέπουμε την αμερικάνικη σημαία να κυματίζει
Υπάρχουν πολλοί νεκροί άνδρες
Ώστε να μπορούμε ήσυχα την νύχτα


Ο πατέρας μου υπηρέτησε στον στρατό,
Όπου έχασε το ένα μάτι του
Αλλά ύψωνε την σημαία στην αυλή μας
Μέχρι την ημέρα που πέθανε
Ήθελε η μητέρα μου, ο αδελφός μου, η αδελφή μου και εγώ
Να μεγαλώσουμε και να ζούμε ευτυχισμένοι
Στην χώρα των ελεύθερων


Τώρα το έθνος που αγαπώ
Δέχθηκε επίθεση
Μια γροθιά ενός ηλίθιου ήρθε
Από κάπου από πίσω

Εϊ, ο Θείος Σαμ
Έχει βάλει το όνομα σας ψηλά στην λίστα
Και το Άγαλμα της Ελευθερίας
Άρχισε να κουνά την γροθιά του
Και ο αετός θα πετάξει
Και θα γίνει κόλαση
Όταν η Ελευθερία
αρχίζει να κτυπά το κουδούνι της


Θα αποδοθεί δικαιοσύνη
Και η μάχη θα ξεσπάσει
Και θα μετανιώσετε που τα βάλατε
Με τις ΗΠΑ
Γιατί θα βάλουμε την μπότα στα οπίσθια σας
Είναι ο αμερικανικός τρόπος να γίνονται τα πράγματα».

Μπορούμε να διαφωνούμε με το ότι αυτή η οργή χρησιμοποιήθηκε για να δικαιολογηθεί η εισβολή στο Ιράκ και το Αφγανιστάν. Όμως δεν γίνεται να μην θαυμάσουμε το γεγονός ότι στην Αμερική οι δεξιοί καλλιτέχνες δεν ντρέπονται να δηλώσουν δεξιοί και εκφράζουν απόψεις για τα εθνικά θέματα χωρίς να φοβούνται την φάλαγγα της «ελεύθερης δημοσιογραφίας».

Δύο πατριώτες του southern rock και της country

Φυσικά στον πατριωτικό αγώνα της country δεν μπορούσαν να λείψουν δύο μεγάλοι καλλιτέχνες του southern rock του ʽ70: ο Χανκ Γουίλλιαμς Τζούνιορ και ο Τσάρλυ Ντάνιελς. Πρώτα, ο γιος του μεγαλύτερου θρύλου της country θα προσάρμοζε τους στίχους μιας παλιάς επιτυχίας και θα τραγουδούσε στο «America Will Survive»:

«Το μόνο που κατάφεραν ήταν να ενώσουν αυτή την χώρα
Δεν υπάρχουν Γιάνκηδες και Νότιοι αυτήν την φορά
Μόνο ένας ενωμένος λαός που στηρίζει (την κυβέρνηση)
Η Αμερική μπορεί να επιζήσει
Η Αμερική θα επιζήσει».

 

Για το τέλος αφήσαμε τον Τσάρλυ Ντάνιελς που είχε τραγουδήσει τον ύμνο του southern rock, το «The Southʼs Gonna Do It Again», μίλησε πρώτος για τους βετεράνους του Βιετνάμ (Still in Saigon) και για την κρίση των αμερικανών ομήρων στο Ιράν («Ιn America).  Έτσι δεν «μάσησε» τα λόγια του όταν η Αλ Κάιντα κτύπησε τους Δίδυμους Πύργους και στο ‘Ain’t No Rag, It’s a Flag» φώναξε:


14bc88892dd5e4d777c7b86d9e6881a8

«Αυτό δεν είναι πατσαβούρα, είναι σημαία
Και δεν το φοράμε στα κεφάλια μας
Είναι σύμβολο της χώρας που ζούν οι καλοί άνθρωποι. Ακούσατε τι είπα;

Είστε δειλοί και ανόητοι
Και σπάσατε όλους τους κανόνες
Και πληγώσατε την Αμερικάνικη μας περηφάνια
Και τώρα ερχόμαστε με ένα όπλο
Και ξέρουμε ότι θα τρέξετε
Αλλά δεν μπορείτε να βρείτε μέρος να κρυφθείτε
Πρόκειται να σας ψάξουμε να σας βρούμε σαν ένα τρελό κυνηγόσκυλο
Θα σας κάνουμε να πληρώσετε για τις ψυχές που κλέψατε


Αυτά τα χρώματα δεν λιποτακτούν και μιλάμε ως ένας
Όταν μιλάμε στεκόμαστε ενωμένοι
Όταν μπλέκεις με έναν, μπλέκεις με όλους μας
Αυτές είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής
Η χώρα των γενναίων και ελεύθερων
Πιστεύουμε στον Θεό και πιστεύουμε στην δικαιοσύνη
Πιστεύουμε στην ελευθερία
Μπορούμε να κάνουμε αυτό που πρέπει να κάνουμε».

Μην αναζητήσετε τον Έλληνα Τσάρλυ Ντάνιελς γιατί απλώς δεν υπάρχει. Όπως δεν υπάρχουν δημοφιλείς καλλιτέχνες που να είναι και πατριώτες (οι εξαιρέσεις ελάχιστες). Και αυτό γιατί από το 1974 και μετά δεν υπήρξε πατριωτική και δεξιά κουλτούρα με υπαίτια την «Νέα Δημοκρατία» και τον Καραμανλή, που άφησε την ανεθνική Αριστερά να λυμαίνεται τον πολιτισμό και τις τέχνες. Όμως ένα Έθνος, όπου οι εθνικές αξίες κυνηγιούνται και αποδομούνται, είναι καταδικασμένο να πεθάνει. Χρειαζόμαστε και εδώ στην Ελλάδα ένα πατριωτικό καλλιτεχνικό κίνημα που να είναι στο κυρίως ρεύμα της κοινωνίας και να αποτελεί απάντηση στον «εκσυγχρονιστικό» και αριστερό εθνομηδενισμό.

To άρθρο δημοσιεύθηκα αρχικά στις «Ελληνικές Γραμμές» στις 11 Σεπτεμβρίου 2011.